De Spin @ 06 Sep 2015

De SpinBlog in de serie #BlimageNL

 

De Spin

Er was een tijd, lang geleden, dat ik vreselijk bang was voor spinnen. Het lastige was dat ik er steeds wanneer ik er een tegenkwam, bijvoorbeeld in spinnentijd herfst, voor een dilemma stond. Want ik was dan wel bang, maar ik wilde de spin ook niet doden. Dus ik ging er niet bovenop staan, en ik kwam hem ook niet achterna met een gevouwen krant. Ik wachtte gewoon tot hij zijn weg vervolgde, want oppakken en naar buiten brengen durfde ik niet.

Tot die ene zomerdag. Ik gaf in die tijd les in het noodgebouw van de school. Het stond op enige afstand van het hoofdgebouw in een ongemaaid grasveld. De ramen stonden wijd open, het was warm. Na de pauze trof ik mijn klas aan, ik stak de sleutel in het slot, opende de deur en wij gingen naar binnen. En daar zat hij, naast het bord. Zo groot had ik ze nog zelden gezien. De haartjes op de poten bewogen in wind, zal ik maar zeggen. De verschijning van deze enorme spin miste zijn uitwerking niet op de leerlingen. Plotseling klonken overal kreten. Ik realiseerde me meteen dat ik een keuze had: er stonden twee lesuren voor de deur tot de volgende pauze. Als ik niets deed kon ik het lesgeven in die twee lesuren wel vergeten. Of ik kon er voor kiezen actie te nemen. Ik koos voor het laatste. Uit mijn tas haalde ik een papieren zakdoekje, liep naar de spin, haalde diep adem en zei zo stoer mogelijk: Zo, jou zetten we even buiten! Ik vouwde het zakdoekje om de spin en gooide hem met zakdoekje en al door het open raam naar buiten. De leerlingen gingen aanvankelijk nog harder gillen, maar nadat de spin in het gras was beland met zijn papieren noodparachute, keerde de rust snel weer.

Dat veranderde mijn hele houding ten opzichte van spinnen. Vanaf dat moment deed ik het volgende wanneer ik een spin tegenkwam in huis: ik verplaatste me in gedachten in de situatie in dat zomerse klaslokaal, ik haalde opnieuw diep adem en zei op stoere toon: Zo, jou zetten we even buiten!, nam een papiertje, vouwde dat erom heen en gooi hem uit het raam.

En zo kon het gebeuren dat ik eergisteravond, alleen thuis, stil aan het lezen, plotseling werd geconfronteerd met een enorme spin, vlak voor mijn voeten. Ik deed niets, hij zat daar zeker tien minuten. We keken elkaar aan en ik voelde van binnen: ben ik bang? Nee, ik vond hem een prachtig schepsel en heb hem naar buiten begeleid.


News powered by CuteNews - http://cutephp.com