Weesfietsen @ 29 Nov 2015

We zijn allemaal wel eens met de fiets naar het station gereden, om de fiets vervolgens in de stalling te zetten, naar het perron te lopen en met de trein te vertrekken. Afgelopen week deed ik dat elke dag. Vele honderden kilometers heb ik toen afgelegd over het spoor.

Ik verbaas me er altijd over dat die fietsenrekken steeds helemaal vol zijn. Ook wanneer je er om drie uur s nachts langs komt, staan de rekken erg vol. Vreemd, denk ik dan. Volgens mij staat het hier vol met weesfietsen.  Op een dag zijn hier mensen aangekomen met hun fiets, hebben die op slot gezet en zijn vertrokken. Zijn ze niet teruggekomen? Zijn ze met de bus naar huis gegaan en de fiets vergeten?

Mensen

Als je vaak in de trein zit zie je heel veel gebeuren. Ik schreef daar eerder al eens over. Lang niet altijd lees ik een boek en een tijdje geleden ben ik ook opgehouden in de trein mijn laptop open te klappen en de mail te gaan beantwoorden. Mijn geliefde tijdbesteding in de trein is nu het langs me heen laten glijden van het landschap, mijmerend te genieten van de oversteek van de rivieren, waarbij steevast de eerste regels van het gedicht van Herinnering aan Holland van Hendrik Marsman in me opkomen.  Vooral wanneer ik een wat langere reistijd heb, besteed ik die graag aan reflectie.  Vaak komen er in een dergelijke situatie inzichten bovendrijven, waarvan ik dan een enkele aantekening maak.  Vaak hebben de inzichten te maken met vastgeroeste denkwijzen.

Soms kijk ik naar de mensen om me heen. Een vrouw die met een wanhopig gezicht met haar handen nerveus door haar kapsel beweegt. Twee jongens, van wie de ene aan de andere vraagt wanneer een goed tijdstip is om een meisje te bellen. Moet je juist wel of juist niet bellen? Een vrouw die een heel lang telefoongesprek voert met iemand die wij, andere reizigers, niet kunnen horen uiteraard. “Maar meneer Jansen…. Meneer Jansen… laten we wel vriendelijk blijven tegen elkaar….. nee zo wil ik het niet…. Laten we de weg naar de rechtbank nog even uitstellen…. Kunt U uw toon alstublieft wat matigen?”  En dan valt midden in het gesprek de verbinding weg. De trein rijdt in een verlaten gebied. De vrouw legt haar telefoon zuchtend op schoot en kijkt geërgerd naar het plafond. Iemand anders fluistert verliefd in de telefoon en rent uiteindelijk met de telefoon de coupé uit.

Landschap

Veel mensen , daarmee vertel ik niets nieuws, turen op hun scherm. Ik ben daar mee opgehouden zoals ik al zei, en daarom zag ik na een enorme felle regenbui het licht door de wolken breken. Er ontstond een beeld waarvan ik dolgraag een foto had gemaakt, maar dat gaat lastig vanuit een rijdende trein met vuile ruiten. Hoofdschuddend kijk ik naar de mensen achter hun schermen die dit moois niet opmerken.

Al voort zoevend door het landschap merk ik op dat ik over alles wat ik zie wel een oordeel heb. Wat mensen doen en zeggen leg ik langs mijn persoonlijke meetlat, mijn eigen overtuigingen, mijn vastgeroeste opvattingen over hoe mensen zouden moeten zijn, zich zouden moeten gedragen. Terwijl ik dat ten diepste helemaal niet wil. Sommige van die opvattingen zijn net weesfietsen. Die staan er, aan een ketting, zonder dat iemand er ooit bewust naar omkijkt. Ze staan daar maar.

Enkele jaren geleden verloor mijn dochter het enige sleuteltje van een kettingslot waarmee haar fiets vastgemaakt was, ergens in het centrum van de stad. Er zat niets anders op dan de stad in te gaan met een speciale zaag en de ketting door te zagen. Ze had de fiets nodig en we wilden het ook geen weesfiets laten worden.  Aldus geschiedde.

Bevrijden

Misschien is het ook wel een goed idee om ook sommige weesfietsen in mijn denken van hun ketting te bevrijden en het fietsenrek weer toegankelijk te maken voor nieuwe fietsen.


News powered by CuteNews - http://cutephp.com